به گزارش خبرگزاری حوزه، مرحوم آیت الله آمجتبی تهرانی در یکی از دروس اخلاق خود به رابطه عبد و مولا در مناجات اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
دعای بنده، صدایی که خدا دوستش دارد؛ رابطه عبد و ربّ رابطه محبت است.
رابطه محبتی است.
محبّ و محبوب است، اگر عبد از اولیای خاص خدا باشد خدا این صدا را دوست دارد.
اگر زود بدهد دیگر نمی گوید که من این آهنگ را دوست دارم.
چه می گویی؟(انگار خدای متعال اصرار دارد که:
می خواهم پشت سر هم بگوید یا الله؛ یعنی خدا حظّ می کند.
«إِنَّ الْعَبْدَ الْوَلِیَّ لِلَّهِ». تعبیر امام صادق(ع) است.
آن بنده ای که از اولیای خاص خداست.
«یَدْعُو اللَّهَ فِی الْأَمْرِ یَنُوبُهُ فَیَقُولُ لِلْمَلَکِ الْمُوَکَّلِ بِهِ اقْضِ لِعَبْدِی»؛ بیبروبرگرد حاجتش را بده اما «وَلَا تُعَجِّلْهَا».
چرا؟
«فَإِنِّی أَشْتَهِی أَنْ أَسْمَعَ نِدَاءَهُ وَ صَوْتَهُ»؛ من دوست دارم این آهنگ را بشنوم.
حدیث از الکافی، ج 2، ص490
نظر شما